W jedności siła…

Od kilku już dni Książę Jarczesław był bardzo niespokojny. Dochodziły do niego słuchy, że są pośród jego dworzan tacy, którzy gotowi są siać zamęt. Cel był oczywisty. Chcą pozbawić go władzy… Władzy, po którą z takim uporem i konsekwencją dążył przez tyle lat. Wielokrotnie poniżany, wyśmiewany osiągnął wreszcie to, o czym marzył od dzieciństwa. Było to prawie tak, jak kradzież księżyca. Tylko nielicznym udaje się taka sztuka. Książęcy tron to nie było wszystko, co udało się Jarczesławowi osiągnąć. Dobrze wtajemniczeni wiedzieli, że jego realna władza sięga dalej, wprost do królewskiego pałacu, gdzie głównym gospodarzem był jego brat.
Jarczesław zawsze miał bratu za złe, że tylko jego wymieniają pośród wielkich zasłużonych tego świata. Lech, Czech i Rus… A o nim cicho… W samotności przeżywał tę gorzką pigułkę, nie okazując na zewnątrz swojego przygnębienia. Miodem na jego cierpiące serce okazała się służba dla narodu pod sztandarem Zakonu PiSuarów Wielkich, dzięki której zyskał ogromne poparcie i która wyniosła go na książęcy tron… tam, gdzie zawsze było jego miejsce! Miał nadzieję uprzątnąć swój kraj z pozostałości pogańskich barbarzyńców, pomoc oferowali mu nawet tak wielcy wojowie jak Duck z Tuska. Jednak ambicje obu nie pozwoliły na działanie razem. Musiał Jarczesław zadowolić się mniej obeznanymi w bojach i cieszącymi się znacznie mniejszym poparciem ludu Jędrkiem de Solar i Romkiem Franco Sztajnem. Te powiązania nie wyszły Jego Książęcej Mości na dobre. Lud odwrócił się od niego i kilka miesięcy temu oddał się pod panowanie Ducka z Tuska.

- To tylko stan przejściowy. Ta porażka jest dla nas jednocześnie wielką wygraną. Popiera nas więcej osób niż przy ostatnich wyborach, choć reszta zjednoczyła się pod sztandarami diabła i pozwoli kierować się tym nieudacznikom. Jednak dni wojów spod znaki Zielonego Lisa i O-PO-SA sa policzone. Przyszłość należy do nas… Tylko do Nas. Niech żyją PiSuary Wielkie! W jedności siła!

Powtarzał to swym wiernym poddanym przy każdej okazji. A oni słuchali ich z ufnością i ślepą wiarą w prorocze słowa. I teraz te wierne jak dotąd psy zaczynają się burzyć. Paweł z Zalewa i Kazimierz z Ujazdowa. Kto by przypuszczał, że właśnie oni zechcą siać taki zamęt wśród dworu. Trzeba jakoś ich uciszyć, zmusić do posłuszeństwa… Ba, powiedzieć łatwo, ale jak to wykonać?

- Panie, cóżeś taki markotny? Od kilku dni coś cię gryzie… Nie zaprzeczaj, mnie nie oszukasz…
Ludwiczek de Dorn… Wierny przyjaciel Księcia Jarczesława. Zawsze posłuszny, zawsze oddany. Przed nim nic się nie ukryje.
- Tak mój drogi Ludwiczku. Zbliża się kolejny zjazd, a ci zdrajcy gotowi jeszcze coś powiedzieć. Wiedzą o nas wiele, za wiele… Cóż nam czynić, wspomóż dobrą radą swego pana.
- Też nad tym myślałem, wielki… Posadzić w lochu ich nie możem, zbyt jasne i uczciwe to kreacyje. Wyrzucić z Zakonu też nie, bo to ujmie tylko chwały tobie, panie. Trzeba, by sami od nas odeszli.
- Za cwane z nich lisy, przyjacielu. Sami nie odejdą, zbyt wiele mają tu poparcia. Wiedzą, że będą bronieni. Nic nie możem uczynić? Czeka nas niechybny rozłam. Cóż nam począć?
- Mam plan panie, potrzebuję jednak, byś mi zaufał… Bez względu na to, co się stanie wiedz, żem zawsze jest ci wierny. Dasz że mi wolną rękę?
- Daję.
- I pamiętaj com ci powiedział. Masz we mnie swego najwierniejszego sługę.

Gdyby nie te słowa, Jarczesław chyba postradałby swe wszystkie zmysły. Od rozumu począwszy. Bo następne tygodnie wydawały się tragiczne dla Zakonu PiSuarów Wielkich. Zamknąwszy się w swych komnatach książę słuchał tylko przez swe sługi, że Paweł z Zalewa i Kazimierz z Ujazdowa odchodzą od niego prowadzeni przez… Ludwiczka de Dorn. Jego Ludwiczka. Ach, zabiłby go, gdyby to była prawda, ale pamiętał jego słowa… Masz we mnie swego najwierniejszego sługę. Największy ból przeżywał Jarczesław podczas zjazdu, gdy przy jego boku brak było najbardziej oddanego woja. Ale nie było też tych wyłamowców, którzy gotowi byli powiedzieć coś, co zburzyło by cały porządek i jedność Zakonu. Miał nadzieje, że jest to częścią planu de Dorna.

Nie mylił się. Kilka dni po zakończeniu Zjazdu drzwi jego komnaty otworzyły się i stanął w nich Ludwiczek. Jarczesław podbiegł ku niemu i skrył w swych ramionach jego kolana. Na resztę nie starczyło wzrostu. De Dorn pochylił się, położył swoją dłoń na głowie księcia i wyszeptał:
- Wszystko poszło zgodnie z planem, panie. W jedności siła!
- Amen - wyszeptał wzruszony Książę.

Tagi: humor, kaczynski, partie, polityka