Jak sobie pościelesz…

Mojemu najlepszemu koledze ze szkolnych lat…

Nie zawsze zdajemy sobie sprawę z tego, że każda decyzja, którą w życiu podejmujemy, ma ogromny wpływ na na naszą przyszłość. Pół biedy, gdy wszelkie konsekwencje tych działań, szczególnie te złe, dotykają tylko naszej osoby. Gorzej, gdy krąg rażenia rozszerza się także na inne osoby…

Kiedy układamy sobie życie, staramy się kierować rozsądkiem, częściej jednak idziemy za głosem serca. Mężczyźni podążają także często za głosem innego swego organu, który z założenia służy zupełnie innym celom. Często bywa tak, że wieloletni związek z kobietą, z którą snuliśmy plany na przyszłość, często nawet bardzo odległą, bo aż po grób, jesteśmy w stanie przekreślić w ciągu sekundy. Bo nagle na drodze stanie nam kobieta nowa, nieznana, pełna tajemnic. To nic, że ona spojrzy na nas dopiero wtedy, gdy zmienimy samochód na lepszy - w końcu by ją zdobyć, jesteśmy w stanie położyć wszystko na jednej szali, nawet wtedy, gdy po drugiej stronie został nasz honor, nasza uczciwość, nawet nasze całe dotychczasowe życie…

Po latach rozumiemy, że droga, którą zdecydowaliśmy się podążyć, nie jest tą drogą, o jakiej przez całe życie marzyliśmy. Powracamy wtedy w myślach do tamtych lat, gdy był przy nas ktoś inny, ktoś, kto pozwalał decydować nam samym o sobie, pozwalał robić to, na co właśnie mieliśmy ochotę, nawet wówczas, gdy nasze potrzeby odbiegały właśnie w tej chwili znacznie od jej potrzeb. Mogliśmy bez przeszkód pozwalać sobie na małe kłamstewka a nawet większe kłamstwa. Bo ta osoba wiedziała, że faceci są z Marsa (patrz poprzedni wpis)…

Teraz mkniemy przez życie z osobą, która wie lepiej czego i kiedy chcemy, wie lepiej kiedy i gdzie możemy spotkać się ze swymi znajomymi, a o spotkaniach w większej grupie - czyli ze znajomymi wraz z ich rodzinami - możemy raczej zapomnieć. Zatraciliśmy własne JA, gdzieś daleko w tyle zostawiliśmy wszystko, na co przez długie lata ciężko pracowaliśmy. I w głębi duszy pragniemy powrotu na wcześniej wytyczony tor, ale kierownica nie tkwi już w naszych rękach. W momencie, kiedy zdecydowaliśmy się przekreślić nasz poprzedni związek oddaliśmy ją w ręce naszej nowej wybranki, a ona dzierży ja tak mocno, że my możemy być tylko i wyłącznie pokornym pasażerem. I ja wcale się temu nie dziwię. Bo czy można ufać komuś, kto w jednej sekundzie był w stanie puścić w niepamięć siedmioletni związek, związek - jak się wydawało - aż po grób?
Ale może warto nieraz wrócić do tych poprzednich lat. Nie tylko w myślach - tak realnie, namacalnie. Może warto nieraz poprosić tą nową partnerkę, choćby na kolanach, by zachowała się od czasu do czasu jak człowiek. By pokazała, że nie jesteśmy dla niej tylko portfelem, że liczą się dla niej nasze uczucia, potrzeby, chęci. A jak nie zechce? No cóż, pozostaje pokornie spuścić głowę lub… pokazać, że ma się jeszcze ikrę, żeby nie napisać brzydko jaja… I jak jej nie pasuje nasze towarzystwo, to pokazać, że bez niej też można się bawić. Bo nam, TWOIM kolegom, ona do niczego nie jest potrzebna. Szczególnie wtedy, gdy chcemy się spotkać w miłym towarzystwie i bez skrępowania rozmawiać na każdy temat.

A czy są z tego jakieś korzyści? Oczywiście, że są. Była dziewczyna mojego dawnego najlepszego kumpla jest teraz moją najlepszą kumpelą. Można pogadać z nią na każdy temat, wypić od czasu do czasu jakieś dobre winko. Gdyby została jego żoną, może w ogóle byśmy się nie spotykali..? Bo przecież istnieje prawdopodobieństwo, że to on chroni żonę przed swymi kolegami, urywając wszelkie spotkania towarzyskie na szczeblu “rodzinnym”. Piwko z kolegami - od wielkiego dzwonu - owszem, spotkania w towarzystwie żon - nigdy. Może boi się, że ktoś z nas podjedzie lepszym samochodem? Eeeee, przecież nas zna, więc chyba nie… Wolę trwać w przekonaniu (być może mylnym), że to wszystko JEJ wina. Wtedy mogę myśleć, że ten mój kumpel jest taki jak dawniej, tylko ONA nie wypuszcza go z tego pędzącego, kierowanego przez siebie pojazdu…

Jak sobie posłałeś, tak teraz śpisz.

Tagi: koledzy, prywatnie